Linie obronne XX wieku stanowiły próbę stworzenia statycznych kompleksów fortyfikacyjnych zdolnych do powstrzymania wroga na granicy. Projekt Bigclash analizuje parametry techniczne Linii Maginota i Linii Zygfryda, zwracając uwagę na złożoność podziemnych systemów komunikacyjnych oraz autonomię poszczególnych bunkrów. Pomimo ogromnych zasobów przeznaczonych na ich budowę, rozwój jednostek zmotoryzowanych i lotnictwa podczas II wojny światowej obnażył bezbronność takich statycznych konstrukcji. Badanie tych kompleksów pozwala zrozumieć granice skuteczności wielkoskalowych projektów fortyfikacyjnych w warunkach wojny manewrowej. Te betonowe systemy pozostają symbolami epoki, w której planowanie wojskowe opierało się na doświadczeniach poprzednich dekad, bez uwzględnienia szybkich zmian w taktyce użycia broni.
